Blog – Gewone mensen

Gewone mensen zijn er niet meer”, zegt een vrouw met grijs haar, een grijze jas en van die ‘deze zitten lekker want ik heb moeilijke voeten’ schoenen in bijpassend grijs. Ze kijkt een beetje zuur het raam uit. Ik zit in de metro en ben een getriggerd door deze opmerking. Zijn er gewone mensen geweest dan en zo ja, waar waren ze dan toen ze er nog wel waren? Ik woon duidelijk in de verkeerde buurt in Rotterdam want ik heb ze nooit gezien. En nu is het dus te laat want ‘ze zijn er niet meer’. Ik neem voor het gemak aan dat mevrouw bedoelt dat ze zijn overleden. Uitgestorven zo gezegd. Ik zal alle exotische theorieën zoals meegenomen door aliens etc. maar achterwegen laten. Mevrouw ziet er niet naar uit dat iets degelijks überhaupt een optie zou kunnen zijn, ook al was het maar om geen mogelijkheid gelijk uit te sluiten. Ze gaat verder tegen het raam: “Je weet wel, mensen zoals jij en ik”. Nog altijd zuur kijkend draait ze zich tot mijn verbazing om naar een dame naast haar die haar vriendelijk toelacht. Mijn nieuwsgierigheid zet zich om in verbazing. Helemaal niets in het voorkomen van deze andere dame lijkt mij ‘gewoon’ te zijn maar dat geldt overigens ook voor de bijna karikaturale zure grijze muis. Beide dames vind ik bijzonder op hun eigen wijze. De dame naast de grijze muis is duidelijk ouder maar straalt iets jeugdigs uit. Ze heeft ondeugende pretoogjes, glanzend grijs lang haar dat keurig is gekapt in een knotje en glimlacht voortdurend met een zachtheid die alleen maar voort kan komen uit innerlijke wijsheid. Ze houdt haar handtas met twee handen vast op haar schoot. Ze zegt niets maar haar ogen stralen mededogen naar de grijze muis. Aangemoedigd door deze blik gaat de grijze muis verder met mopperen. Ik hoor al niet meer wat er wordt gezegd. Ik zit in mijn eigen wereld en geniet van de verschillen en van dit bijzondere moment.